पहाटेचं दवं

मी अशी शांत , एकांत...

मी कधी गात एकांत...

कधी तरी येते हास्य-लकेर,

कधी येतो जिवंत झरा...

कधी उगीचच, कधी बळेचचं...

कधी नियम म्हणून,

तर कधी नातें जपायचे म्हणून...

कधी हळूचं फुलायचे... मनातल्या मनात...

तसचं हसायचं... गालातल्या गालात...

कधी हळूच डोळे मिटून ... स्वप्न पहायचं...

ते सत्यात उतरावं म्हणून...

देवाशी मनातल्या मनात भाण्डायचं ...

रुसायचं... , मग हसायचं... खळखळून ....

स्वतःवरच्याच वेडेपणाला....

- देवावर काय रुसयाचे? ? ?

उलट त्याच्या सोबत बोलायचे... हसायचे... खिदळायचे...

कधी एखाद्याच गार्हान सांगायच

कधी त्याला माफ़ कर म्हणून म्हनायच...

मग मन उगीचच उदास होत...

अश्यावेली काय कराव??

मग हळूच एक तान आठवते

त्या गोड्ड गल्यातली...

आपल्या गली उतरवावी वाटते...

एक गोड्ड आलाप गवासा वाटतो...

मग उदास टवटवीत होऊं जातं

मग त्याला आठवायचं ....

कधीही न भेटण्यासारखा हं...

आपला विरंगुळा...

मग आठवतं काम ....

कामाशिवाय आयुष्य नाही... त्याच्याशिवाय गति नाही...

मग अलगद सर्वे काही विसरतं

पहाटेचं दवं उन्हात विरून जातं ...

- नेत्रा